 |
Sam sled događaja u vezi sa filmom - kad je pisan scenario, kad je bio kasting za glumce, i kada je počelo snimanje?
Scenario je napisan šest meseci pred snimanje filma. I od tada, sve se odigravalo neobično brzo, gotovo kao na "filmu": scenario je pobedio na Međunarodnom konkursu za razvoj projekata u Solunu, zatim na konkursu Ministarstva kulture Srbije. i u snimanje smo usli neobično brzo, ali promišljeno. Ne zaboravite, ovaj film su radili najbolji i najiskusniji filmski umetnici Srbije, kao što su direktor fotografije Radoslav Vladić, scenograf Vladislav Lasić, montazer Andrija Zafranović... Dakle, evropske filmske veličine, nešto najbolje što Srbija ima, ljudi koji su radili na domaćim i stranim filmovima koji su osvajali kanske i berlinske nagrade i nominacije za Oskara...I uz sve to, što u proizvodnji filma ima neprocenjiv značaj, reč je o mojim dugogodišnjim prijateljima!
I kasting se odvijao kao u transu ali se neobično dugo otegao, jer film ima pet glavnih, ravnopravnih uloga plus dva dečaka sa ozbiljnim glumačkim zadacima... i dosta epizoda... Trebalo je sve to nekako ukomponovati i prilagoditi nosećim ulogama. U snimanje smo krenuli krajem jeseni 2007. da bi napravili zimsku pauzu i ponovo krenuli sa snimanjem početkom leta 2008. godine, jer je tako bilo predviđeno scenarijem: priča se odvijala i zimi i leti.
Za ovaj film karakterističan je i dug i izuzetno tehnološki složen proces postprodukcije, jer je reč o prvom srpskom filmu koji kombinuje klasični i digitalni format. Cela postprtodukcija odvijala se u Atini i Berlinu.
Po kom senzibilitetu ste birali glumce i ostatak ekipe sa kojom ste sarađivali (direktor fotografije, scenograf…)?
Sama konstrukcija priče diktirala je "novi raspored glumačkih snaga", odnosno, pokusaj da se vrlo poznatim ali "neistrošenim" glumcima dodeli nov i za njih do tada neistražen glumački prostor. Na primer, Nenad Jezdić, dobio je neograničen dramski prostor! Od mlade Sonje Kolačarić tražila se duhovna zrelost i čistota emocije. Od Tanasije Uzunovića tražila se dijaboličnost suicidnog karaktera, od Nataše Ninković tražena je struktura karaktera šizofreno bolesne sujete...
I naravno, ovo je i prva glavna uloga Vesne Trivalić u srpskom filmu! I njen prvi u potpunosti čist dramski sadržaj!
Što se tiče saradnje sa već pomenutim veličinama srpskog filma, Andrijom Zafranovićem, Radoslavom Vladićem i Vladislavom Lasićem, imponovala je njihova odlučnost da se radikalno raskine sa dosadašnjom praksom u srpskom filmu koja je podrazumevala ilustrativnost, imitativnost i banalnost! Zajedno sa njima i, naravno, sa glumcima, kolektivno smo se vinuli u više autorske sfere, u filmsku začudnost i strast neponovljivog...
Da li ste neke uloge pisali namenski, za određene glumce?!
Da i to samo jednu! Za najbolju savremenu srpsku glumicu: Vesnu Trivalić!
Kako biste žanrovski okarakterisali ovaj film?
U podnaslovu filma stoji: savremeni istorijski film! A kako je savremena istorija opterećena politikom, ne bi bilo pogrešno HITNU POMOĆ nazvati i političkim filmom. Možda bi najtačnije žanrovsko određenje bilo: savremena politička bajka!
Čime ste bili inspirisani za ovakvu priču?
Životom i ličnim iskustvom. Ali to je samo inicijalni dah, sve ostalo je fantazmagorija kolektivno nesvesnog...
Filmski festivali i “Hitna pomoć”?
Iako ovaj film nije rađen kao "eksportni proizvod", jer je reč o "srpskoj temi", HITNA POMOĆ je predstavljala Srbiju u konkurenciji na jednom od najuglednijih i najznačajnijih filmskih festivala u svetu: u Montrealu! Posle septembarske svetske premijere u Kanadi, film se ove jeseni prikazuju u takmičarskim i zvaničnim programioma festivala u Antaliji, Monpeljeu, Manhajmu, Havani... Ono sto je mozda najznačajnije, kada je reč o srpskom arthouse filmu, je svetska distribucija, a HITNA POMOĆ ima svetskog distributera i sales agenta! Već u martu sledeće godine kreće prikazivanje filma u Kanadi i Latinskoj Americi...
Publika u inostranstvu i film?
"Konačno da dođe jedan film iz Srbije bez ijedne psovke i pljuvanja po sopstvenom narodu!" - najčešći je komentar naših ljudi koji su gledali film u Kanadi, Francuskoj ili Nemačkoj. Što se tiče strane publike - najviše komplimenata upućeno je snažnoj emociji, inovativnoj strukturi filma, superiornim glumcima i plemenitoj poruci...
Domaća publika i film? Očekivanja?
Ovaj film, je pravljen za nas i o nama. I to sa puno ljubavi! A gde ima ljubavi, ima i razumevanja! U tom smislu ne sumnjam da će i najčešći komentar naše publike biti isti kao i kod naših ljudi koji žive u inostranstvu:"Konačno jedan film iz Srbije bez ijedne psovke i pljuvanja po sopstvenom narodu!"
Da li ste upamtili neki zanimljiv detalj sa snimanja?
Mislim da mi je bilo najzanimljivije kada sam kolima hitne pomoći morao biti prebačen u bolnicu zbog preloma noge na samom setu. Očigledno je moj bol bio dokumentarno uverljiv jer je vozač kola hitne pomoći mislio da je i to deo scenarija, još jedna uobičajena filmska scena...
Planovi za budućnost, da li je u planu neki novi film ili scenario?
S obzirom da sam se preselio na Kubu gde predajem filmsku režiju na EICTV (Međunarodna filmska škola) koju je osnovao Markes, mislim da je logično, zbog višedecenijskog ličnog iskustva sa domaćim totalitarizmom, da sledeći projekat bude kubanskog sadržaja...
Dakle, reč je o kubansko/nemačko/grčkom filmu pod radnim nazivom "Guma na putu". Naravno, sa istom autorskom filmskom ekipom i Vesnom Trivalić u naslovnoj ulozi...
 Gde je tu katarza kada se niko ne oseća krivim?
(Ivan Aranđelović, Politika, 26. novembar 2009.)
Još svi plivamo u kaljuzi
(B. Niković, Novosti, 27. novembar 2009.)
...
(Građanski list, s.n., 20. jun 2009.)
svi intervjui |
